Voorjaar?

Het is begin februari en de zon schijnt al volop! 15 graden begin februari, heerlijk! Daarbij steekt Nederland met haar vrieskou en sneeuw maar schril af. Eindelijk kunnen we naar buiten, want daar hebben we deze plek uiteindelijk voor gekocht. De tuin schreeuwt om aandacht en die geven we maar al te graag; bomen zagen, snoeien, (ver)planten, onkruid trekken, etc.. Al snel gaan de eerste lagen kleding uit en we genieten van de eerste voorjaarszon. ’s-Avonds zijn we lichamelijk moe maar ook voldaan van alle werk.

Wat is het fijn om weer buiten te werken, dat geeft toch een andere energie. De dagen worden langer, krokusjes steken nieuwsgierig hun kopjes boven de grond, terwijl de sneeuwklokjes nederig buigen voor de warmte. Voorzichtig praten we nu al over “voorjaar”. In Spanje en Portugal heeft het weliswaar hard geregend maar dat is ver weg.

Eén zwaluw maakt nog geen voorjaar zeggen ze. Hier zijn de zwaluwen zelfs nog helemaal niet teruggekeerd van hun tropische vakanties in het zuiden. En dat blijkt: de weersvooruitzichten voorspellen ineens regen. Zal wel meevallen, toch? Afgelopen zomer werd ook steeds regen voorspeld, en die kwam maar zelden. Nou, nee dus; het gaat regenen en niet zo’n beetje ook! Langzaam wordt de ernst van de situatie duidelijk. Code geel wordt verhoogd tot oranje en zelfs een paar keer rood. Het water komt met bakken uit de hemel. De cistern is al lang vol en ook de vijver staat tot het randje. En het blijft maar regenen.

Gelukkig zitten wij wat hoger op de heuvel maar de ernst van de situatie wordt pas echt duidelijk na een langdurige stormachtige hoosbui. Bij ons is een raam uit het dak gewaaid en een dikke tak van een boom afgebroken. Als we naar de supermarkt rijden zien we het water stromen over de weg en in de truffière ernaast heeft zich een brede stroom water gevormd. Wat verderop is de doorgang geblokkeerd omdat er een grote eikenboom over de weg ligt. Omdraaien dus maar, we kiezen de route door Le Coux. Op de “grote” weg gaat het beter maar even buiten het dorp

moeten we wel door ruim 15 centimeter water. Het slootje in de vallei, dat in de zomer droog staat, is een snelstromende rivier geworden die de weide aan beide zijden heeft veranderd in een meer. Wat een water! De brug bij Siorac laat de impact zien op de Dordogne. In de zomer een lieflijke rivier, nu een kolkende watermassa die minstens twee keer zo breed is. Het lagergelegen deel van het dorp is afgesloten voor auto’s omdat wegen eindigen in het water, parkeerplaatsen en campings aan de Dordogne volledig zijn verdronken. Op de speelplaats steekt alleen het kopje van de wipkip boven het water uit.

Van vrienden in Bordeaux horen we dat het daar nog erger is. Veel straten staan onder water en bijna 100.000 huizen hebben geen stroom. Als ik in de middag naar Le Bugue rijd, blijkt de weg onderlangs afgesloten. Niet alleen de Dordogne maar ook haar zusje de Vézère is buiten haar oevers gereden, en fors ook. Langs de rivier steekt hier en daar nog de leuning van een picknick-bank boven het water uit maar het grote festival-terrein, het pretpark, veel wegen en tuinen zijn volledig verdwenen onder het water. Een bizar gezicht!

Het nieuws spreekt over een record van 35 dagen aaneengesloten regen, dat is hier ongekend. Voor komende dagen zijn de vooruitzichten al niet veel beter. Waar moet al dat water in hemelsnaam naar toe? Het voorjaar moet toch een keer echt beginnen?

Waar blijven de zwaluwen?